Sorgen er full av følelsar

Sorgen er full av følelsar. Djupe inntrykk. Eit av dei djupaste inntrykka mine fra disse siste dagane, må være på vestfrontplassen, da kirkeklokkene hadde klemta i timesvis, og hundrevis av oss bare sto der saman. Sto der i stillheit. Ei stillheit og ein overraskande sorgtungheit, eit alvor. Så var kong Harald død. Det går opp for oss at han ikkje er der mer, for dronning Sonja, barna sine, kongefamilien, folket.

Vi såg bilder av han foran oss, av liv vi husker, liv som vart vevd saman med vårt felles liv. Alle visste at han skulle bli konge. Men det var ein liten og forsiktig gutt som hadde komme til eit land han knapt huska etter 2. verdskrigen. Det var ein ung mann som ikkje alltid var sikker på at han hadde styrken han trengte til å etterfølge far sin.

Kanskje ikkje ei uvanleg følelse, når alt kjem til alt. Vi hørte orda fra Salomo, som ber Gud om visdom, som ber om hjelp til å klare oppgaven sin. Vi veit at far hans, David, vart henta fra beitemarkene som den minste i ungeflokken, kanskje aldri heilt klar. Er eg god nok? Salomo ber: «Gi din tjener et lydhørt hjerte, så jeg kan skille mellom godt og ondt.» Kunne det vore kong Haralds bønn?

Når blomsterhava og lysa brer seg ut over landet, og vi husker vår alles bestefar, ser vi tilbake på ein kong som vaks i forståelse, styrke, ro, fred i seg sjølv. Kanskje eit godt budskap til alle som sørger: Enno ser vi ikkje alt – her i denne tida – noko er skjult bak eit slår– bare da skal eg erkjenne fullt ut, slik Gud kjenner meg fullt ut. Det gjeld i livet og i døden, himmelriket, Guds kjærleik

.Jesus snakker stadig om himmelriket – Guds virkeligheit. Langt unna, alltid nær, framtid, ein veg vi kan slå inn på. Han forteller om jordeieren som leier inn folk, nye gjennom heile dagen – og som overrasker da han gir alle lik lønn, uansett kor lenge dei var i vingården.

Det kan være eit bilde på Gud, kan det også være eit bilde på det kong Harald viste oss? Han sa ein gang: «Ingen må fortelle meg at samtaler er puslete greier». Han lytta og snakka med alle. Med Christer Modin, rusavhengig, intervju for =Oslo, men vart likeverdig samtale.Med dei barna som var utsatt for mobbing og utanforskap, som han lot gå inn på seg og inviterte inn og lytta til og løfta opp. Med folk som kjente usikkerheit, og viste dei verdigheit ved å dele eiga sårbarheit. Han såg, og han sa: «En av testene på om vi har et godt land, er hvordan vi tar vare på de utsatte og vanskeligstilte.»

Jesu liknelse handlar om å bli stilt likt. At dei som kom tidleg og sein får samme lønn. Himmelriket er å bli stilt likt, at vi alle har samme verdi. Livet er ikkje enkelt, slitet er i kvardagen, og vi kjenner sårbarheita ekstra no. Nokre gangar kjem følelsen av at smerten vår ikkje må ha vore forgjeves, vi må få lønn. Men Jesus sier: For Gud er ingen mindre verdt. Kanskje såg nokre av dei som hadde jobba heile dagen på dei som kom sist som unnasluntrarar. Men dei sier «Det er ingen som har leid oss». Dei har stått der heile dagen utan å bli sett, utan å bli lytta til, utan å bli tatt med inn. Er Jesu ord provoserande, er det overraskande?

For Kong harald var dette naturleg. Han stilte likt, han ga alle verdi, han lytta til, han tok med inn. Da han kom i praktiske støvler og boblejakke til nyttårsorkanen i 1992, var han ein som viste han sto i lag med oss, lyttende, i augehøgde. Eg vil sitere kong Haakon VIIs minnetale i går kveld, da han sa om kva han, dronninga og kronprinsessa vil for landet vårt:

Dei trur på eit Norge som er forankra i historien, der det er plass til alle, der alle blir anerkjent, kan bidra og kan føle seg heime. Eg trur evangeliet i dag, ber oss gå saman med kongen og dronninga og kronprinsessa i dette arbeidet. I dag er vi saman i sorgen. Men sjølv om kong Harald ikkje er blant oss, er den augehøgden han såg oss fra, den anerkjennelsen, den verdien han ga, den samme som Gud omfamnar oss alle med i dag.

I det himmelriket som kjem nær i nattverden, som bind saman tid og evigheit, som knytter levande og døde saman, og der vi veks tettare saman, veks i oss sjølv, veks i fellesskap, veks i Gud. Ære være Faderen og Sønnen og Den hellige Ånd, som var og er og blir, ein sann Gud, fra evigheit og til evighet. Til slutt reiste vi oss og sang nasjonalsangen - stor takk og kudos til Petra Bjørkhaug som på ståande fot kunne spille den på vårt store orgel. Se mindre